ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

30th-panorama-program web

Δείτε το ωρολόγιο πρόγραμμα κλικάροντας στην παραπάνω εικόνα ή ακολουθώντας αυτό το link

ΜΗ ΧΑΣΕΤΕ ΣΗΜΕΡΑ

Εδώ βλέπατε το ημερήσιο πρόγραμμα του επετειακού 30ου Πανοράματος. Σας ευχαριστούμε για την υποστήριξή σας και ανανεώνουμε το ραντεβού μας για το φθινόπωρο του 2018 και την 31η διοργάνωση! 

ΑΦΙΣΑ

 

ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΝ 8 ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ (9)

Ο κινηματογράφος είχε κι εξακολουθεί να έχει ουσιαστική σχέση με τις άλλες τέχνες, ιδιαίτερα με τη λογοτεχνία. Συχνά μάλιστα, αρκετοί συγγραφείς (από τον Φόκνερ και τη Μαργκερίτ Ντιράς, μέχρι τον Πέτρο Μάρκαρη και τον Θανάση Βαλτινό) έγραψαν απευθείας σενάρια για ταινίες. Γι’ αυτό ζητήσαμε από 8 Έλληνες συγγραφείς να επιλέξουν από μια ευρωπαϊκή ταινία που αγάπησαν. Ταινίες που ίσως φωτίσουν, το δικό τους έργο, τις δικές τους επιδράσεις, και τις εκλεκτικές συγγένειες της λογοτεχνίας και της ποίησης με την κινηματογραφική τέχνη.

La double vie de Véronique3
Στο παρόν αφιέρωμα, νέοι, αλλά και καταξιωμένοι προτείνουν και προλογίζουν τις αγαπημένες τους ευρωπαϊκές ταινίες: Η Στέργια Κάββαλου το “Η μαμά και η πουτάνα” του Jean Eustache, ο Βασίλης Καλαμαράς το “Κόκκινος ψαλμός” του Miklós Jancsó., ο Θοδωρής Ρακόπουλος το “Ο καθρέφτης” του Andrei Tarkovsky, ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος το “Συγχαρητήρια στους αισιόδοξους” της Κωνσταντίνας Βούλγαρη, η Βάσια Τζανακάρη το “H διπλή ζωή της Βερόνικα”του Krzysztof Kieslowski., ο Θωμάς Τσαλαπάτης το “Η Αλίκη στις πόλεις” του Wim Wenders, η Μαρία Φακίνου το “Οι αρμονίες του Βερκμάιστερ” του Bela Tarr και ο Νίκος Χρυσός το “Ολα είναι δρόμος” του Παντελή Βούλγαρη.

La maman et la putain-1

 

All Cats are Brilliant. Ελλάδα/Greece, 2013,  εγχ./col. Σκην./Dir.: Κωνσταντίνα Βούλγαρη /Constantina Voulgaris. Σεν./Scr.: Κωνσταντίνα Βούλγαρη /Constantina Voulgaris. Φωτ./Cin.: Βασίλης Κλωτσοτήρας / Vassilis Klotsotiras. Μοντ./Ed.: Kenan Akkawi. Μουσ./Mus.: Νίκος Βελιώτης/Nikos Veliotis. Ηθ./Cast: Μρία Γεωργιάδου/Maria Georgiadou, Δημήτρης Ξανθόπουλος/Dimitris Xanthopoulos, Θέμις Μπαζάκα/Themis Bazaka, Δημήτρης Πιατάς/Dimitris Piatas. Παρ./Prod.: Ελένη Αφεντάκη / Eleni Afentaki. Διάρκεια/Dur.: 88΄.

Η Ηλέκτρα μοιράζει τον χρόνο και τις ευθύνες τις ανάμεσα στον Πέτρο, νεαρό γιό μικροαστών γονέων, στον οποίο κάνει μπέιμπισίτινγκ, στους συντηρητικούς γονείς της, στις φθίνουσες φιλοδοξίες της γύρω από μία καλλιτεχνική καριέρα, και στο διάχυτο πολιτικό ακτιβισμό στον οποίο όλο και περισσότεροι φίλοι της στρατεύονται.

Συγχαρητήρια στους Αισιόδοξους 3

Την ταινία προτείνει ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος:

raptopoulos“Αυτό που κυρίως μου άρεσε στο «Συγχαρητήρια στους αισιόδοξους?» της Κωνσταντίνας Βούλγαρη, είναι η αμεσότητα και το αβίαστο της ταινίας, η οποία κρατάει χαμηλούς τόνους παρότι το θέμα της είναι κοινωνικά κραυγαλέο. Η Μαρία Γεωργιάδου λάμπει στον πρωταγωνιστικό ρόλο, και ο Νίκος Βελιώτης υπογράφει την εξαίσια μουσική. Τέλος, η καταγραφή της καθημερινότητας των αναρχικών στα Εξάρχεια, δίνει στην ταινία την αξία ενός σπάνιου ντοκουμέντου.

Ο χαρακτήρας της βασικής ηρωΐδας μένει μάλλον ανολοκλήρωτος. Άλλο μειονέκτημα είναι ένα είδος εξωραϊσμού του αναρχικού χώρου. 

Προσωπικά, η κρίση με ωθεί να αγκαλιάσω τα ντόπια έργα τέχνης. Εύχομαι, μάλιστα, η στάση αυτή να γενικευτεί, γιατί, εάν δεν ενδιαφερθούμε για τον συλλογικό εαυτό μας, η κρίση όχι μόνο δεν θα ξεπεραστεί, αλλά διαρκώς θα βαθαίνει.”

Még kér a Nép. Ουγγαρία/Hungary, 1972, εγχ./col . Σκην./Dir.: Miklós Jancsó. Σεν./Scr.: Gyula Hernádi. Φωτ./Cin.: János Kende. Μοντ./Ed.: Zoltan Farkas. Μουσ./Mus.: Tamas Cseh. Ηθ./Cast: József Madaras, Tibor Orbán, Tibor Molnár, Jácint Juhász. Διάρκεια/Dur.: 87΄.

Γύρω στο 1890, στα ουγγκρικά λιβάδια, μία ομάδα αγροτών κατεβαίνει σε απεργία αντιμετωπίζοντας σκληρά αντίποινα και την πραγματικότητα της επανάστασης, της καταπίεσης, της ηθικής και της βίας. Η ταινία έχει γυριστεί σε 27 μονοπλάνα.

red psalm1 

Την ταινία προτείνει ο Βασίλης Κ. Καλαμαράς:

kalamaras“Χρονικό των εξεγέρσεων των χωρικών στη νοτιανατολική Ουγγαρία, όπου οι κοινωνικές διεκδικήσεις παίρνουν και θρησκευτικό χαρακτήρα, μέσα από επαναστατικές τελετουργίες, χορούς και τραγούδια που διαμορφώνουν έναν «κόκκινο ψαλμό».”

Ελλάδα/Greece, 1998, εγχ./col. Σκην./Dir.: Pantelis Voulgaris. Σεν./Scr.: Pantelis Voulgaris, Giorgos Skabardonis. Φωτ./Cin.: Giorgos Frantzos. Μοντ./Ed.: Dinos Katsouridis.Μουσ./Mus.: Stamatis Spanoudakis.  Ηθ./Cast: Thanasis Vengos, Giorgos Armenis, Dimitris Katalifos, Kostas Kazanas. Παρ./Prod.: Alco Films, Greek Film Center, ERT. Διάρκεια/Dur.: 118΄.

Τρεις ιστορίες με κοινό παρονομαστή την περιοχή του Εύρου. Στην πρώτη, ένας αρχαιολόγος μετά από μια πρόσφατη ανακάλυψη, αναζητά τους φίλους  και συναδέλφους του γιου του που αυτοκτόνησε στο στρατό πριν από ένα χρόνο. Στη δεύτερη ιστορία, μια ομάδα ορνιθολόγων πηγαίνει στο Δέλτα του Έβρου για να παρατηρήσουν την τελευταία νανόχηνα που έχει καταφύγει στο ποτάμι, με τη βοήθεια ενός ηλικιωμένου θηροφύλακα, ενώ στην τρίτη ένας μεσήλικας εργοστασιάρχης καταφεύγει στα μπουζούκια της επαρχίας και πίνει για να ξεχάσει, καθώς η σύζυγός του πήρε τα δυο μικρά παιδιά τους και τον εγκατέλειψε.

Ola-Einai-Dromos-1

Την ταινία προτείνει ο Νίκος Χρυσός:

xrisos"Ο Βούλγαρης πετυχαίνει να ανασυνθέσει στην οθόνη την λεπτή ειρωνεία  και το λαϊκό παράδοξο  που συναντώ συχνά στα διηγήματα του Γιώργου Σκαμπαρδώνη, με τον οποίο συνεργάστηκε εδώ στο σενάριο. Κι ενώ, οι τρεις δραματικές καρτ ποστάλ που συναποτελούν την ταινία, διαδραματίζονται σε αναγνωρίσιμα σημεία της Βόρειας Ελλάδας, ωστόσο καταφέρνουν να εικονοποιήσουν την απώλεια, την απελπισία, τη μοναξιά κι εν τέλει τη ζωή καθώς σπαταλιέται στους δρόμους κάθε γωνιάς του πλανήτη."

Werckmeister harmóniák. Ουγγαρία/Hungary, 2000, μ/α./b&w. Σκην./Dir.: Bela Tarr, Agnes Hranitzky. Σεν./Scr.: Bela Tarr, Lazlo Krazsnahorkai. Φωτ./Cin.: Gabor Medvigy. Μοντ./Ed.: Agnes Hranitzky. Μουσ./Mus.: Mihaly Vig.  Ηθ./Cast: Lars Rudolf, Peter Fitz, Hanna Schygulla, Janos Derzi. Παρ./Prod.: Miklos Szita, Franz Goess. Διάρκεια/Dur.: 145΄.

Σε ένα πενιχρό μπαρ, ενός μικρού χωριού της Ουγγαρίας, ο Γιάνος τοποθετεί τρεις μεθυσμένους, στο χώρο, ως τον ήλιο, τη γη και τη σελήνη για να αναπαράγει μία έκλειψη ηλίου. Οι κάτοικοι του χωριού είναι φοβισμένοι με την άφιξη ενός τσίρκου που ταξιδεύει με “τη μεγαλύτερη φάλαινα του κόσμου” και την εμφάνιση του πρίγκηπα.

Werckmeister Harmoniak-2

Την ταινία προτείνει η Μαρία Φακίνου:

fakinou“Ο Ούγγρος σκηνοθέτης στήνει ένα κινηματογραφικό σύμπαν με εικονοποιία σπάνιας αισθητικής. Ασπρόμαυρα μονοπλάνα σαν πίνακες ζωγραφικής, αυθεντικοί χαρακτήρες, σεβασμός στις παύσεις και τη σιωπή, το αλλόκοτο και το παράδοξο αρμονικά ενταγμένα σ’ έναν ωμό και ρεαλιστικό κόσμο. Η ταινία του Μπέλα Ταρ είναι ποιητική και συγχρόνως βίαιη με έναν υπόγειο, βουβό τρόπο. Όπως δηλ. εντυπώνονται μέσα μας τα μεγάλα έργα τέχνης."

Γαλλία/France, Πολωνία/Poland, 1991, εγχ./col. Σκην./Dir.: Krzysztof Kieslowski. Σεν./Scr.: Krzysztof Kieslowski, Krzysztof Piesiewicz. Φωτ./Cin.: Slawomir Idziak. Μοντ./Ed.: Jacques Witta. Μουσ./Mus.: Zbigniew Preisner. Ηθ./Cast: Irene Jacob, Halina Gryglaszewska, Kalina Jedrusik, Aleksander Bardini. Παρ./Prod.: Leonardo De La Fuente. Διάρκεια/Dur.: 98΄.

Η Βερόνικα ζει στην Πολωνία. Η Βερονίκ ζει στο Παρίσι. Δεν γνωρίζονται μεταξύ τους. Η Βερόνικα βρίσκει κατοικία σε μία σχολή μουσικής, δουλεύει σκληρά, αλλά καταρρέει και πεθαίνει στην πρώτη της παράσταση. Σε αυτό το σημείο η ζωή της Βερονίκ φαίνεται να αλλάζει και επιλέγει να μην γίνει τραγουδίστρια.

La double vie de Véronique1

Την ταινία προτείνει η Βάσια Τζανακάρη:

tzanakari“Η Βερόνικα ζει στην Πολωνία, η Βερονίκ στη Γαλλία. Δεν έχουν συναντηθεί ποτέ μα οι ζωές τους συνδέονται με τρόπο μεταφυσικό. Η ταινία πραγματεύεται την αναζήτηση ταυτότητας μέσω του άλλου, το φόβο ότι η πραγματική ζωή μας διαφεύγει, το αίσθημα του ανοίκειου. Η εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πλοκή, η υπαινικτική αφήγηση, η συμβολιστική χρήση καθημερινών αντικειμένων -όπως το γυαλί που μας προστατεύει αλλά μας απομακρύνει από τον έξω κόσμο- και η υποβλητική μουσική του Preisner, συνθέτουν ένα μικρό εύθραυστο αριστούργημα.”

Zerkalo. Ρωσία/Russia, 1975, μ/α./b&w, εγχ./col. Σκην./Dir.: Andrei Tarkovsky. Σεν./Scr.:Andrei Tarkovsky, Aleksandr Misharin. Φωτ./Cin.: Georgi Rerberg. Μοντ./Ed.: Lyudmila Feiginova. Μουσ./Mus.: Eduard Artemiev. Ηθ./Cast: Margarita Terekhova, Olev Yankovskie, Filipp Yankosky, Ignat Daniltsev. Παρ./Prod.: Erik Waisberg. Διάρκεια/Dur.: 108΄.

Ένας άντρας, γύρω στα σαράντα, ο οποίος πεθαίνει, θυμάται το παρελθόν του. Την παιδική του ηλικία, την μητέρα του, τον πόλεμο, προσωπικές του στιγμές αλλά και πράγματα που αφηγούνται την ιστορία του ρώσικου έθνους. Ο σκηνοθέτης συνδυάζει φλασμπακ, ιστορικά ντοκουμέντα και πρωτότυπη ποίηση για να απεικονίσει τις αναμνήσεις του

mirror1

Την ταινία προτείνει ο Θοδωρής Ρακόπουλος:

rakopoulos"Στην σκυτάλη που παραδίδει η τελευταία σκηνή της Νοσταλγίας, το Ταρκοφσκικό όραμα συνεχίζεται. Εδώ, βρίσκεται στην κορύφωση, ή μάλλον: στην καταβύθισή του - μέσα στο εγώ. Ο βυθός της μνήμης αντικατοπτρίζεται στον Καθρέφτη. Η ταινία των πολλαπλών υποκειμενικοτήτων που είναι η ζωή μας, αφού είναι πολλών ανθρώπων παιδιά τα λόγια μας, που λέει ο μακρινός συγγενής Σεφέρης. Η ταινία/πρόσωπο: πατρίδα, μάνα, αδελφή, ερωμένη."

Alice in den Städten.Γερμανία/Germany, 1974, μ/α./b&w. Σκην./Dir.: Wim Wenders. Σεν./Scr.: Wim Wnders. Φωτ./Cin.: Robby Müller. Μουσ./Mus.: Can. Ηθ./Cast: Rudiger Vogler, Yella Rottlander, Lisa Kreuzer, Kristin Edda Kochl. Παρ./Prod.: Joachim Von Mengershausen. Διάρκεια/Dur.: 110'.

Ένας Γερμανός φωτορεπόρτερ αναζητά την πραγματική Αμερική. Ενώ βρίσκεται στην Νέα Υόρκη, δέχεται διστακτικά να πάρει υπό την ευθύνη του την Άλις, ένα εννιάχρονο κορίτσι από τη Γερμανία που έχει εγκαταλειφθεί από την μητέρα του. Μαζί επιστρέφουν στην Ευρώπη αναζητώντας την γιαγιά του κοριτσιού. Θεματικές όπως η μοναξιά, η αποξένωση, η εξορία, τα σύνορα και τον σινεμά το ίδιο είναι παρούσες σε ένα από τα πρώτα αριστουργήματα του Βέντερς.

ALICE IN DEN STAEDTEN-1

Την ταινία προτείνει ο Θωμάς Τσαλαπάτης:

tsalapatis‘’Έχω χάσει την ικανότητα να ακούω και να βλέπω’’.  Και πίσω από το ασπρόμαυρο παραπέτασμα, ο Wim Wenders αφηγείται μια διαδρομή του τυχαίου σε μια γερασμένη ήπειρο, σε μια Γερμανία νεότερη κι απ τις ενοχές τις. Τον δεσμό των ανθρώπων με την απλότητα της χειρονομίας,  το πώς ο άνθρωπος εφευρίσκει ξανά, απ την αρχή τον εαυτό του μέσα στην αθωότητα.  Την εξιστόρηση μιας δύσκολης τρυφερότητας, που τελικά σου αποδεικνύει πως υπάρχεις.

La mama et la putain. Γαλλία/France, 1973, μ/α./b&w. Σκην./Dir.: Jean Eustache. Σεν./Scr.:Jean Eustache. Φωτ./Cin.: Pierre Lhomme. Μοντ./Ed.: Jean Eustache, Denise de Casiabanca. Ηθ./Cast: Jean-Pierre Leaud, Βernadette Lafont, Francoise Lebrun, Isabelle Weingarten. Παρ./Prod.: Vincent Malle. Διάρκεια/Dur.: 217΄.

Ο Αλεξάντρ περνάει το χρόνο του πίνοντας, διαβάζοντας σε καφετέριες και φλερτάροντας γυναίκες στον δρόμο. Η αστή, συγκάτοικος σύντροφός του ανέχεται την τεμπελιά του, μέχρι που αυτός αρχίζει να κυνηγά μία μοιρολάτρη και αλκοολική νοσοκόμα.

La maman et la putain-3  

Την ταινία προτείνει η Στέργια Κάββαλου:

kavalouΟ ήρωας Αλεξάντρ κάνει το αντίθετο απ’ ό,τι λέγεται και πιστεύεται στην εποχή του. Σημασία δεν έχει η ορθότητα ή το παράδοξο των λόγων αλλά η εφευρετικότητα, η πρωτοτυπία ακόμα κι αν αυτή σημαίνει να βάζεις το χέρι σου στη φορμόλη και να το εκθέτεις για το μεροκάματο. Ένα α λα παριζιέν ποστ-επαναστατικό παραλήρημα των αρχών τις δεκαετίας του ’70 για τη μυστική ζωή που κατοικεί μέσα στο κεφάλι μας διά στόματος Ζαν-Πιερ Λεό του οποίου η πρωταγωνιστική συμμετοχή ήταν προσωπική επιλογή-εμμονή του κινηματογραφιστή Εστάς.”