ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

30th-panorama-program web

Δείτε το ωρολόγιο πρόγραμμα κλικάροντας στην παραπάνω εικόνα ή ακολουθώντας αυτό το link

ΜΗ ΧΑΣΕΤΕ ΣΗΜΕΡΑ

Εδώ βλέπατε το ημερήσιο πρόγραμμα του επετειακού 30ου Πανοράματος. Σας ευχαριστούμε για την υποστήριξή σας και ανανεώνουμε το ραντεβού μας για το φθινόπωρο του 2018 και την 31η διοργάνωση! 

ΑΦΙΣΑ

 

AMERICAN INDIE GO! (8)

Η.Π.Α./U.S.A., 2010, εγχ./col.

Σκην./Dir.: David Robert Mitchell. Σεν./Scr.: David Robert Mitchell. Φωτ./Cin.: James Laxton. Μοντ./Ed.: Julio Perez VI. Μουσ./Mus.: Kyle Newmaster. Ηθ./Cast: Claire Sloma, Marlon Morton, Amanda Bauer, Brett Jacobsen. Παρ./Prod.: Adele Romanski. Διάρκεια/Dur.: 96΄.

Μία ομάδα νέων ξεκινούν μια αναζήτηση για περιπέτεια την τελευταία βραδιά πριν την έναρξη του νέου σχολικού έτους. Κάποιοι ψάχνουν για έρωτα, και άλλοι για το πρώτο τους φιλί. Κάποιοι αναζητούν το καλύτερο πάρτι που έγινε ποτέ, ενώ άλλοι απλά επιθυμούν τη χαρά ανάμεσα σε καλούς φίλους. Κάποιοι προσπαθούν να ενταχθούν, ενώ άλλοι σχεδιάζουν να ξεφύγουν. To The Myth of the American Sleepover, γυρίστηκε με μόλις 50.000 δολάρια, και είναι η πρώτη ταινία του David Robert Mitch ell.

The Myth of the American Sleepover2

Η.Π.Α./U.S.A., 2012, εγχ./col.

Σκην./Dir.: Katie Aselton. Σεν./Scr.: Mark Duplass, Katie Aselton. Φωτ./Cin.: Hillary Spera. Μοντ./Ed.: Jacob Vaughan. Μουσ./Mus.: Ben Lovett. Ηθ./Cast: Katie Aselton, Kate Bosworth, Lake Bell, Will Bouvier. Παρ./Prod.: Adele Romanski. Διάρκεια/Dur.: 83΄.

Τρεις παιδικές φίλες βάζουν στην άκρη τις προσωπικές τους διαφορές και ξαναβρίσκονται για ένα σαββατοκύριακο, σε ένα απομακρυσμένο νησί πέρα από τις ακτές του Μέιν. Στο νησί, συναντούν έναν τύπο που ξέρουν από παλιά, καθώς και δύο φίλους του από το στρατό. Όλοι τους πίνουν μερικά ποτά. Τα πράγματα ξεφεύγουν. Πολύ σύντομα, τα κορίτσια παλεύουν για τη ζωή τους σε ένα νησί όπου δεν υπάρχει μέρος να κρυφτούν.

black rock4

Η.Π.Α./U.S.A., 2011, εγχ./col.

Σκην./Dir.: Jacob Krupnick. Φωτ./Cin.: Jacob Krupnick. Μουσ./Mus.: Gregg Gillis. Ηθ./Cast: Anne Marsen, Dai Omiya, John Doyle. Παρ./Prod.: Justin Chung, Tapani Mokko, Josh Polon, Lisa Stiles. Διάρκεια/Dur.: 75΄.

Μία συνηθισμένη μέρα, ένα κορίτσι αγνοεί τους κανόνες και ακολουθεί την καρδιά της στην πόλη της Νέας Υόρκης. Καταδιώκεται από ένα φρικιό, φλερτάρεται από έναν τζέντλεμαν, και αργά, αλλά σταθερά, εμπνέει όλη την πόλη να χορέψει. Ένα μιούζικαλ καταστάσεων, χωρίς λόγια, μόνο χορό, γεμάτο αισιοδοξία και χαρά.

Girl walk All Day1

 

Η.Π.Α./U.S.A., 2011, εγχ./col.

Σκην./Dir.: Patrick Wang. Σεν./Scr.: Patrick Wang. Φωτ./Cin.: Frank Barrera. Μοντ./Ed.: Elwaldo Baptiste. Μουσ./Mus.: Chip Taylor, Andy Wagner. Ηθ./Cast: Adam Mediano, Drake Brunnete, Jeremy St. James, Mary Farley. Παρ./Prod.: Patrick Wang, Robert Tonino, Andrew van de Houten. Διάρκεια/Dur.: 169΄.

Ο Τζόι, και ο σύντροφός του Κόντι, έχουν μία υγιή σχέση, ζώντας σε μία μικρή πόλη του Τενεσί. Και οι δύο λατρεύουν τον υιοθετημένο γιό του Κόντυ, Τσιπ. Όταν ο Κόντι πεθαίνει σε τραγικό αυτοκινητικό ατύχημα, ο Τζόι σύντομα μαθαίνει πως έχει αφήσει την κηδεμονία και την φροντίδα του παιδιού του, μαζί με την περιουσία του, στην αδελφή του και τον άντρα της. Αρχικά τα πάντα πηγαίνουν όσο το δυνατόν καλύτερα. Αργότερα όμως φαίνεται ότι προκαταλήψεις που σιγοβράζουν εδώ και καιρό, αρχίζουν να βγαίνουν στην επιφάνεια.

in the family1

Η.Π.Α./U.S.A., 2012, εγχ./col.

Σκην./Dir.: Larry Clark. Σεν./Scr.: Larry Clark. Φωτ./Cin.: David Newbert. Μοντ./Ed.: Affonso Goncaves. Μουσ./Mus.: Bobby Johnston. Ηθ./Cast: Adam Mediano, Drake Brunnete, Jeremy St. James, Mary Farley. Παρ./Prod.: Adam Sherman. Διάρκεια/Dur.: 105΄.

Η ταινία ακολουθεί τον Άνταμ, έναν μπερδεμένο δεκαεξάχρονο αγόρι, στις μέρες γύρω από τα γενέθλιά του. Καταγράφει τις σχέσεις και τις αλληλεπιδράσεις του με τους υπόλοιπους κατοίκους μιας μικρής πόλης στο Τέξας, ανάμεσα τους , τη δεκαεξάχρονη κοπέλα του, Ινέζ, την 23χρονη γειτόνισσα Ντόνα, που προσπαθεί να τον αποπλανήσει ως δώρο των 16 γενεθλίων του, και μία νεοεισαχθείσα τοπική καλλιτέχνιδα που κι αυτή θέλει να σχετιστεί μαζί του.

MARFA GIRl2

Η.Π.Α./U.S.A., 2011, μ/α./b&w.

Σκην./Dir.: Alex Ross Perry. Σεν./Scr.: Carlen Altman, Alex Ross Perry. Φωτ./Cin.: Sean Price Williams. Μοντ./Ed.: Alex Ross Perry. Μουσ./Mus.: John Bosch. Ηθ./Cast: Carlen Altman, Alex Ross Perry, Kate Lyn Sheil, Bob Byington. Παρ./Prod.: Alex Ross Perry, Bob Byington. Διάρκεια/Dur.: 83΄.

Η Τζέι Αρ χωρίζει με τον καθηγητή-μέντορά της. Επιστρατεύει, λοιπόν, το νευρωτικό αδελφό της σε ένα road trip προς το σπίτι του πρώην της, για να μαζέψει τα πράγματά της. Μέσα από τραγικοκωμικές καταστάσεις, η σχέση των δύο θα δοκιμαστεί.

 

THE COLOR WHEEL2

Η.Π.Α./U.S.A., 2010, εγχ./col.

 Σκην./Dir.: Lena Dunham. Σεν./Scr.: Lena Dunham. Φωτ./Cin.: Jody Lee Lipes. Μοντ./Ed.: Lance Edmands. Μουσ./Mus.: Teddy Blanks. Ηθ./Cast: Lena Dunham, Laurie Simmons, Grace Dunham, Rachel Howe. Παρ./Prod.: Kyle Martin, Alicia Van Couvering. Διάρκεια/Dur.: 98΄.

Μετά την αποφοίτησή της από το κολέγιο, η Όρα επιστρέφει στην Νέα Υόρκη για να ζήσει με τη μητέρα και την αδελφή της. Τα πράγματα πίσω στο σπίτι έχουν αλλάξει, και η Όρα θα δυσκολευτεί να βάλει τη ζωή της σε σειρά. Το Tiny Furniture έρχεται από την πρωταγωνίστρια και δημιουργό της επιτυχημένης τηλεοπτικής σειράς του HBO “Girls”.

 

tiny furniture2

Ταινίες όπως ο “Μαύρος Κύκνος” ή το πιο πρόσφατο “Drive” σίγουρα αποτελούν δείγματα ανεξάρτητου αμερικανικού κινηματογράφου. Είναι ταινίες οι οποίες για να πραγματοποιηθούν, χρειάστηκε οι δημιουργοί τους να πάρουν ρίσκα, να αντέξουν σε απανωτές πιέσεις και να κερδίσουν στο τέλος την εμπιστοσύνη του κοινού και των κριτικών.   

Υπάρχει όμως και ένα άλλο ανεξάρτητο σινεμά. Αυτό που ουσιαστικά χρωστά την ύπαρξη του στην ψηφιακή τεχνολογία (ακόμη και αν κάποιοι δημιουργοί επιμένουν φανατικά στο φιλμ – ακόμα και στο φτηνό 16mm) και την απελευθέρωση της δημιουργικότητας που αυτή προσφέρει. Ταινίες που στοιχίζουν λιγότερο από ένα μόνο πλάνο μίας μέσης αμερικανικής παραγωγής, ταινίες που βρίσκουν διανομή σε λιγοστές αίθουσες, και κάποιες ανακαλύπτονται χρόνια μετά.   

Πες το DIY, πες το Indie, απόρριψε ή αγκάλιασέ το ως hip, αυτό το σινεμά έχει φωνή και υπόσταση. Από το Girl Walk: All Day που με crowdfunding συγκέντρωσε περισσότερα από 20.000 δολάρια και παρέδωσε ένα νέο είδος μιούζικαλ για τη γενιά των hipsters (και όχι μόνο), μέχρι το Tiny Furniture της Lena Dunham που έβαλε την δημιουργό του στον χάρτη και έκανε κοινό και κριτικούς να παραμιλούν με το τηλεοπτικό Girls (HBO), αυτός ο κινηματογράφος σίγουρα πλέον μετράει.

tiny furniture2  

Το ανεξάρτητο σινεμά στην Αμερική έχει ως φυσικό πατέρα τον John Cassavetes, ο οποίος το 1959 με τις “Σκιές” παρέδωσε ένα bebop διαμάντι που έδειξε πως το σινεμά μπορεί να αφορά σε πραγματικούς και αναγνωρίσιμους ανθρώπους, πως υπάρχει για να θέτει ερωτήματα και να καταδεικνύει προβλήματα, αλλά όχι απαραίτητα να δίνει και λύσεις (κάτι που λανθασμένα κάποιοι απαιτούν από τα καλλιτεχνικά έργα). Πέρα από το τραχύ σινεμά του Cassavetes, οι νέοι Αμερικανοί σκηνοθέτες οφείλουν πολλά και στη γαλλική Νουβέλ Βαγκ και σε σκηνοθέτες όπως ο Jean Luc Godard, ο Francois Truffaut και ο Jacques Demy που κλείνοντας το μάτι στον θεατή απέδειξαν πως στον κινηματογράφο όλα επιτρέπονται. Πιο άμεσα βέβαια, αυτό που έκανε αμέτρητους νέους να πάρουν την πρώτη κάμερα που βρήκαν μπροστά τους και να βγουν στους δρόμους ήταν η έκρηξη του ανεξάρτητου κινηματογράφου τις δεκαετίες του 80 και 90 και δημιουργοί όπως ο Jim Jarmusch, ο Quentin Tarantino, ο Hal Hartley και ο Richard Linklater καθώς και παραγωγοί σαν τον Harvey Weinstein που πίστεψαν πως ένα άλλο σινεμά δεν είναι απλώς εφικτό, αλλά και απαραίτητο.     

Δεν ξέρω αν οι παρέες γράφουν ιστορία, σίγουρα όμως κάνουν σινεμά. Έτσι κινούνται πλέον οι αμερικανοί σκηνοθέτες, που είτε δε θέλουν, είτε δεν μπορούν να βασιστούν σε μεγάλα στούντιο. Όπου και αν κοιτάξεις στο αμερικανικό κινηματογραφικό τοπίο, θα δεις ομάδες και κολεκτίβες. Από τους σκηνοθέτες του mumblecore που εμφανίστηκε στις αρχές του millennium και κατέγραψε καθημερινές κουβέντες με ήρωες της διπλανής πόρτας, μέχρι την κολεκτίβα Court 13 που με πολύ κόπο και ελάχιστα χρήματα μας παρέδωσε το Beasts of the Southern Wild και έφτασε μέχρι τα βραβεία Όσκαρ. Το σινεμά είναι σίγουρα συλλογική υπόθεση και στην Αμερική το έχουν αντιληφθεί εδώ και χρόνια. Η ψηφιακή τεχνολογία σίγουρα βοήθησε, αλλά βασικότερος παράγοντας είναι η ανάγκη για έκφραση των δημιουργών, η ανυπομονησία και το “εδώ και τώρα” πολλών -τρελών για σινεμά- νέων που απαιτούν οι ταινίες να μιλούν την γλώσσα τους, αγκαλιάζοντας τις χαρές και τα αδιέξοδά τους. Που μετέφεραν τον κινηματογράφο από το στούντιο, στα σπίτια τους και τους αγαπημένους τους δρόμους. Δημιουργών που μένουν μακριά από κενόδοξες διακηρύξεις, που δεν θέλουν απαραίτητα να αλλάξουν ούτε τον κόσμο, αλλά ούτε και τον κινηματογράφο. Που απλά διεκδικούν ένα σινεμά που να τους αφορά. Ένα σινεμά που να είναι δικό τους και να συμβαίνει τώρα.

Γιάννης Κορρές