AMERICAN INDIE GO!

Ταινίες όπως ο “Μαύρος Κύκνος” ή το πιο πρόσφατο “Drive” σίγουρα αποτελούν δείγματα ανεξάρτητου αμερικανικού κινηματογράφου. Είναι ταινίες οι οποίες για να πραγματοποιηθούν, χρειάστηκε οι δημιουργοί τους να πάρουν ρίσκα, να αντέξουν σε απανωτές πιέσεις και να κερδίσουν στο τέλος την εμπιστοσύνη του κοινού και των κριτικών.   

Υπάρχει όμως και ένα άλλο ανεξάρτητο σινεμά. Αυτό που ουσιαστικά χρωστά την ύπαρξη του στην ψηφιακή τεχνολογία (ακόμη και αν κάποιοι δημιουργοί επιμένουν φανατικά στο φιλμ – ακόμα και στο φτηνό 16mm) και την απελευθέρωση της δημιουργικότητας που αυτή προσφέρει. Ταινίες που στοιχίζουν λιγότερο από ένα μόνο πλάνο μίας μέσης αμερικανικής παραγωγής, ταινίες που βρίσκουν διανομή σε λιγοστές αίθουσες, και κάποιες ανακαλύπτονται χρόνια μετά.   

Πες το DIY, πες το Indie, απόρριψε ή αγκάλιασέ το ως hip, αυτό το σινεμά έχει φωνή και υπόσταση. Από το Girl Walk: All Day που με crowdfunding συγκέντρωσε περισσότερα από 20.000 δολάρια και παρέδωσε ένα νέο είδος μιούζικαλ για τη γενιά των hipsters (και όχι μόνο), μέχρι το Tiny Furniture της Lena Dunham που έβαλε την δημιουργό του στον χάρτη και έκανε κοινό και κριτικούς να παραμιλούν με το τηλεοπτικό Girls (HBO), αυτός ο κινηματογράφος σίγουρα πλέον μετράει.

tiny furniture2  

Το ανεξάρτητο σινεμά στην Αμερική έχει ως φυσικό πατέρα τον John Cassavetes, ο οποίος το 1959 με τις “Σκιές” παρέδωσε ένα bebop διαμάντι που έδειξε πως το σινεμά μπορεί να αφορά σε πραγματικούς και αναγνωρίσιμους ανθρώπους, πως υπάρχει για να θέτει ερωτήματα και να καταδεικνύει προβλήματα, αλλά όχι απαραίτητα να δίνει και λύσεις (κάτι που λανθασμένα κάποιοι απαιτούν από τα καλλιτεχνικά έργα). Πέρα από το τραχύ σινεμά του Cassavetes, οι νέοι Αμερικανοί σκηνοθέτες οφείλουν πολλά και στη γαλλική Νουβέλ Βαγκ και σε σκηνοθέτες όπως ο Jean Luc Godard, ο Francois Truffaut και ο Jacques Demy που κλείνοντας το μάτι στον θεατή απέδειξαν πως στον κινηματογράφο όλα επιτρέπονται. Πιο άμεσα βέβαια, αυτό που έκανε αμέτρητους νέους να πάρουν την πρώτη κάμερα που βρήκαν μπροστά τους και να βγουν στους δρόμους ήταν η έκρηξη του ανεξάρτητου κινηματογράφου τις δεκαετίες του 80 και 90 και δημιουργοί όπως ο Jim Jarmusch, ο Quentin Tarantino, ο Hal Hartley και ο Richard Linklater καθώς και παραγωγοί σαν τον Harvey Weinstein που πίστεψαν πως ένα άλλο σινεμά δεν είναι απλώς εφικτό, αλλά και απαραίτητο.     

Δεν ξέρω αν οι παρέες γράφουν ιστορία, σίγουρα όμως κάνουν σινεμά. Έτσι κινούνται πλέον οι αμερικανοί σκηνοθέτες, που είτε δε θέλουν, είτε δεν μπορούν να βασιστούν σε μεγάλα στούντιο. Όπου και αν κοιτάξεις στο αμερικανικό κινηματογραφικό τοπίο, θα δεις ομάδες και κολεκτίβες. Από τους σκηνοθέτες του mumblecore που εμφανίστηκε στις αρχές του millennium και κατέγραψε καθημερινές κουβέντες με ήρωες της διπλανής πόρτας, μέχρι την κολεκτίβα Court 13 που με πολύ κόπο και ελάχιστα χρήματα μας παρέδωσε το Beasts of the Southern Wild και έφτασε μέχρι τα βραβεία Όσκαρ. Το σινεμά είναι σίγουρα συλλογική υπόθεση και στην Αμερική το έχουν αντιληφθεί εδώ και χρόνια. Η ψηφιακή τεχνολογία σίγουρα βοήθησε, αλλά βασικότερος παράγοντας είναι η ανάγκη για έκφραση των δημιουργών, η ανυπομονησία και το “εδώ και τώρα” πολλών -τρελών για σινεμά- νέων που απαιτούν οι ταινίες να μιλούν την γλώσσα τους, αγκαλιάζοντας τις χαρές και τα αδιέξοδά τους. Που μετέφεραν τον κινηματογράφο από το στούντιο, στα σπίτια τους και τους αγαπημένους τους δρόμους. Δημιουργών που μένουν μακριά από κενόδοξες διακηρύξεις, που δεν θέλουν απαραίτητα να αλλάξουν ούτε τον κόσμο, αλλά ούτε και τον κινηματογράφο. Που απλά διεκδικούν ένα σινεμά που να τους αφορά. Ένα σινεμά που να είναι δικό τους και να συμβαίνει τώρα.

Γιάννης Κορρές 

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: Tiny Furniture »